ΤΑ ΒΡΟΧΕΡΑ ΣΟΥ ΜΑΤΙΑ
Τα βροχερά σου μάτια δεν είναι μόνο βροχερά. Είναι και λαμπερά, έχουν ζωή. Γιατί τους χάρισαν πνοή, οι μπόρες που πέρασαν. Τώρα πια, όταν τα κοιτάς, δεν βλέπεις τα σύννεφα και τις μπόρες του δειλινού, διαθλάται εκεί το φως της ανατολής. Μερικές φορές, όταν είναι ήρεμα και δεν έχει αέρα γύρω τους, μοιάζουν με λίμνη […]
ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΑΡΓΑ;
Μεγάλωσες. Σου το φωνάζουν οι γύρω σου, ο τρόπος ζωής σου. Με τα μάτια τους. Κάποιοι ακόμα και με το στόμα τους. Το φωνάζει ο καθρέφτης και οι ανασφάλειες σου. Το φωνάζει η μνήμη και η εξασθενημένη αντοχή σου. Θυμάσαι τις όμορφες και ανέμελες στιγμές… Τώρα; Μένουν οι αναμνήσεις. Όμορφο συναίσθημα η μελαγχολία ενίοτε. Εγώ, […]
ΤΟ ΛΥΓΙΣΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡO
Λυγίζει, όταν ο αέρας φυσά δυνατά και της ψυχής τις αξίες, αποζητά. Τις ξέχασε. Τις έθαψε. Δεν τις καθόρισε ποτέ. Τώρα; Στα δύσκολα, η μοναξιά του. Έχει άραγε βαθιές ρίζες, στιβαρό κορμό για να μη λυγίσει; Ο αέρας το χτυπά με μανία. Για να το ξεριζώσει, να το σπάσει στα δύο. Δεν αποδέχεται να πέσει […]
