Ο Οδυσσέας Ιωάννου στους στίχους του τραγουδιού «Καλοκαίρι» γράφει: «αν η ζωή μου είναι μια μέρα, είναι ακόμα μεσημέρι».
Έχεις σκεφτεί ποτέ τις ομοιότητες;
Η μέρα έχει αρχή και τέλος, το ίδιο και η ζωή.
Φαντάσου τη ζωή να ξεκινούσε στις 12 ακριβώς το βράδυ και να τελείωνε το επόμενο βράδυ, στις 12 τα μεσάνυχτα.
Μια ζωή να διαρκούσε 24 ώρες.
Τα λεπτά της κάθε ώρας να κυλούν πολύ πιο αργά, ώστε να ισούνται χρονικά με μια ζωή.
Κάνε τον παραλληλισμό.
Αν είσαι βρέφος, κοιμάσαι μέχρι να ξημερώσει, να αρχίσει η μέρα σου, η ζωή σου.
Τα παιδιά ή οι φοιτητές ζουν το πρωί, έχουν όλη τη μέρα μπροστά τους.
Οι μεσήλικες ζουν το μεσημέρι.
Όσοι είναι πάνω από 60, ζουν το βράδυ.
Θυμάσαι μέρες και μέρες στη ζωή σου, καλές και κακές.
Ποια μέρα θα ήθελες να ζήσεις ή να ξαναζήσεις;
Τα πρωινά που ξυπνούσες με ενέργεια και χαμόγελο, ή εκείνα που ζούσες μια ακόμα βαρετή μέρα;
Τα μεσημέρια που απολάμβανες το φαγητό σου με ικανοποίηση και προγραμμάτιζες με ανυπομονησία τι θα κάνεις αργότερα ή τα μεσημέρια που έτρεχες αγχωμένος να προλάβεις;
Τα βράδια που περνούσες δίπλα στο φεγγάρι με παρέα και μουσική ή τα βράδια που περνούσες κουρασμένος και καταπονημένος στον καναπέ;
Δεν έχει σημασία αν είναι πρωί, μεσημέρι ή βράδυ, δεν είναι δυνατόν να αλλάξεις την ώρα της ημέρας.
Σημασία έχει να ζήσεις τη κάθε μέρα που έρχεται, πρωί μεσημέρι ή βράδυ, όπως ακριβώς τη θέλεις.
Νιώσε σαν να είσαι βρέφος, παιδί, φοιτητής, μεσήλικας, 60 και άνω, στην κάθε μέρα σου.
Γιατί κάθε νέα μέρα σου τη ζεις πλέον σαν να είναι μια νέα ζωή.
Δεν έχεις μόνο μία ημέρα, δεν έχεις μόνο μία ζωή.
Άραγε, αν η ζωή ήταν μια μέρα, έχεις σκεφτεί ποτέ ποια θα ήταν αυτή η μέρα;
Τη θυμάσαι;
Αν όχι, πώς θα ήθελες να είναι;
Δημιούργησέ τη στο μυαλό σου.
ΚΙ ΕΠΕΙΤΑ, ΝΑ ΤΗ ΖΗΣΕΙΣ.
