Μεταξύ σοβαρού και αστείου ανέφερες ότι θέλεις να γίνεις φαροφύλακας σε ένα απόμακρο ακρωτήρι.
Έκδηλη η βαθιά ψυχική ανάγκη να πάρεις οξυγόνο, να φύγεις από την πιεστική καθημερινότητά σου.
Έκλεισα τα μάτια, και έζησα τον οραματισμό της ζωής, σαν να ΖΩ εγώ στο φάρο σου.
Σηκωνόμουν κάθε πρωί για περπάτημα και μπάνιο στη θάλασσα.
Απολάμβανα τον ήλιο και το διάβασμα.
Τραγουδούσα δυνατά χωρίς να μου λέει κανείς ότι είμαι φάλτσος.
Κι όμως, το αίσθημα ανικανοποίητου, εκεί να επιμένει…
Μου έλειπε η ΣΥΝΔΕΣΗ.
Η σύνδεση με τους ανθρώπους, επιφανειακή ή πιο βαθιά σύνδεση.
Όσο πιο βαθιά, τόσο πιο ουσιαστική.
Όχι μόνο «καλημέρες» ή τα «τι κάνεις» που θα πούμε ή θα ακούσουμε.
Ας μην αποκόβουμε την επικοινωνία στα τυπικά και μονολεκτικά, «είμαι καλά», «ναι», «όχι», «μπορεί».
Αιτιολόγησε το, «όχι» και το «ναι» σου, θα σε συναισθανθεί.
Μοιράσου τις σκέψεις σου, ότι εξωτερικεύεται διώχνει το βάρος του, θα νιώσεις πραγματικά καλά.
Περισσότερο απ’ όλα, αν ήμουν στο φάρο, θα μου έλειπε η βαθιά σύνδεση.
Εκεί που συντονίζεσαι με αυτόν τον απέναντι και έχει ροή η επικοινωνία σας.
Πόσες και πόσες φορές έχουμε βρεθεί σε στιγμές συλλογικής χαράς ή πόνου;
Σε αυτές τις στιγμές στο θέατρο, στο γήπεδο, στη διάλεξη στην τάξη, στο τραγούδι, στο «στην υγειά μας με το ποτήρι», στη κηδεία, που όλοι ενώνονται με το ίδιο συναίσθημα;
Έχεις συνειδητοποιήσει την ιερότητα της στιγμής;
Είσαι πραγματικά παρών στη στιγμή αυτή;
3, 1.000 ή 50.000 ψυχές εμποτίζονται ταυτόχρονα από το ίδιο συναίσθημα.
Η σιωπή συνοδός του πόνου.
Το γέλιο συνοδός της χαράς.
Το επίκεντρο της καρδιάς, μετατοπίζεται από το εγώ, στο όλον.
Όταν ο παλμός του πόνου εγκαθίσταται στα ίδια μήκη κύματος και σκεπάζει κάθε άλλη σκέψη, καταπλακώνοντας τις διαφορές των ανθρώπων.
Το συνειδητοποιείς; Απόλυτη ένωση.
Υπερβαίνει το μικρό (σε σχέση με το όλον) περιοριστικό εγώ, βρίσκεσαι παρών σε κάτι ανώτερο.
Μην ξεχνάς, ότι δεν υπάρχει καμία σύνδεση όταν μας «ενώνουν» με τον άλλον ο σαρκασμός, η κακόβουλη κρίση, η κοροϊδία και το κουτσομπολιό.
Σε αυτή τη περίπτωση, μισείτε τα ίδια πράγματα, βάζεις το δίλημμα ή γελάς με τα αστεία μου ή είσαι απέναντι μου.
Δεν επιτυγχάνεται σύνδεση με διλήμματα.
Η Μπρενέ Μπράουν περιγράφει τη βαθιά σύνδεση ως «άρρηκτη σύνδεση».
Ο όρος «άρρηκτη» περιέχει ψυχική ένωση.
Ο αντιπερισπασμός της; H υπεκφυγή της σύνδεσης, ο φόβος.
Η συλλογική χαρά και ο πόνος αναβλύζουν από τα βαθύτερα έγκατα της φυσικής μας υπόστασης.
Είναι φυσικό μας χάρισμα να ζούμε απόλυτα συνδεδεμένοι.
Όταν είμαστε οι 2 μας;
H άρρηκτη σύνδεση μπορεί να χτίσει με ακόμα πιο γερά θεμέλια.
Γιατί έχεις το 50% της ευθύνης σε αυτή τη περίπτωση για τη σύνδεση.
Σύνδεση με τον άνθρωπο σου.
Με φίλο, ακόμα και με αυτόν που σου δημιουργεί εμπόδια ή προκλήσεις στη ζωή σου.
Μη φοβηθείς και επιλέξεις την ασφάλεια της εσωτερικής απομόνωσης.
Η επαφή με ανθρώπους θα σου δονήσει έντονα συναισθήματα.
Σύνδεση με το «χαίρομαι που σε βλέπω» που λες στο ασανσέρ ή στο γείτονα.
Με το να πεις για τα όμορφα σκουλαρίκια ή τη παπούτσια που φοράει ο /η άγνωστ@ς απέναντί σου.
Δεν είναι ντροπή, δεν έχει φόβο ή ρίσκο να μοιραστείς την ομορφιά που βλέπεις.
Πρόθεση και ενέργεια απαιτεί.
Αυτό ζητάει και ο απέναντι, να συνδεθεί μαζί σου, μοιράσου με ανιδιοτελείς σκοπούς.
Στο αστείο που θα κάνεις στον υπάλληλο όταν αγοράζεις καφέ.
Θα του φτιάξεις τη μέρα.
Κι αυτός, τη δική σου.
Στις λέξεις που θα επιλέξεις για να συνεχίσεις και όχι να κλείσεις μια συζήτηση.
Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες και υπάρχουν μέρες που δε θέλεις να μιλήσεις σε κανέναν, το έχω ζήσει.
Τότε όμως είναι που το έχεις περισσότερο ανάγκη.
Όταν θα επικοινωνήσεις και θα ρωτήσεις την πωλήτρια αν είχε κόσμο το μαγαζί σήμερα.
Και εκείνη θα σε κοιτάξει στα μάτια. Νιώσε την ενέργεια της.
Ή θα νιώσεις την απόγνωση και τη κούραση της, ότι νιώθει.
Και εσύ θα χαμογελάσεις, θα της πεις κουράγιο, γιατί το λες και σε εσένα εκείνη τη στιγμή.
Σύνδεση.
Άρρηκτη σύνδεση.
Θα σου γεμίσει τη καρδιά.
Επιδίωξε την.
Όχι πια ερημικοί φαροφύλακες στις ψυχές μας.
