Κρύψ’ το μέσα σου βαθιά, βαθιά να μην το δει το φως.
Το φως κάνει κριτική, στην επιφάνεια της θάλασσας όλα φαίνονται.
Τα βλέπουν ο ήλιος, τα βλέπουν οι άλλοι γλάροι.
Θα σε κριτικάρουν, κρύψ’ το μέσα σου ή συμβιβάσου.
Η δυνατή κραυγή τους θα σε λυγίσει, ακούγεται μίλια μακριά.
Στο απέραντο της θάλασσας.
Θα σε κάνουν να νιώσεις ανάξιος, ασήμαντος.
Ο γλάρος κάνει κριτική για να επιβεβαιώσει τη ματαιοδοξία του και να διαφυλάξει την ισχύ του.
Θα σε συντρίψουν, θα έχεις επιπτώσεις.
Θα σε τρομάξουν για να συνετιστείς.
Θα σε υποβιβάσουν, για να σε υποβιβάσουν.
Το δοκίμασες και είδες ότι δεν έχει αποτέλεσμα, οι άλλοι γλάροι είναι τόσο ισχυροί δε σε άφησαν να βγάλεις καν τη δική σου κραυγή, σε εξόρισαν.
Το ξαναδοκίμασες, η ντροπή ακόμα μεγαλύτερη.
Και κάπου εκεί αποφάσισες να συμβιβαστείς, να το κρατάς μέσα σου.
Να μην το εκφράζεις, γιατί θέλεις να προστατέψεις τον εαυτό σου από αυτό το αηδιαστικό συναίσθημα της ντροπής.
Επιλέγεις να υποκριθείς. Να μη ρισκάρεις γι’ αυτό που τραγουδάει η καρδιά σου, γι’ αυτό που λαμπυρίζουν τα μάτια σου.
Συμβιβάζεσαι με τις λέξεις που βγαίνουν άψυχα, θα λήξεις τη διαφωνία.
Πόσο ανωτερότητα αισθάνεσαι, όταν ΕΣΥ, ο υπεράνω, καταπιέζεις το εγώ σου και λήγει το θέμα;
Εναλλακτικά, συμβιβάζεσαι με τα θέλω του άλλου, για να απολαύσεις τη φαινομενική αντιλαμβανόμενη επιδοκιμασία του συνομιλητή σου.
Να σου πει μπράβο, να γελάσει, να σε αποθεώσει στην καλύτερη εκδοχή.
Είναι οκ, όταν βγαίνει από την καρδιά σου.
Τι νιώθεις όμως στην περίπτωση που όσα λες ή κάνεις δεν έχει ψήγματα γνησιότητας, δεν ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΑΡΜΟΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ;
Όταν κρύβεις την αλήθεια σου;
Όταν υπάρχει ασυμβατότητα μεταξύ καρδιάς και φωνής;
Σου έχει τύχει;
Να λες στον άλλον, “τι καλή ιδέα είναι αυτή” και από μέσα σου να έχεις σκάψει βαθιά, το “Θεέ μου τι άλλες μπούρδες θα ακούσω”.
Και τι να κάνω, σε ακούω να ρωτάς, να κραυγάζω σαν το γλάρο;
Δεν έχω δικαίωμα να κάνω κριτική μου είπες, σε προηγούμενο σου κείμενο, όταν κάνω κριτική καταπατάω την ελευθερία του άλλου.
Έχεις όμως δικαίωμα να πεις αυτό που νιώθεις.
Κι αυτό που νιώθεις στην πραγματικότητα δεν είναι ότι λέει μπούρδες, είναι ότι δε συμφωνείς μαζί του.
Χρειάζεται να έχεις πολύ θάρρος και σεβασμό για να το επιτύχεις.
Τι επιλέγεις τελικά;
Να υποκριθείς;
Να κριτικάρεις;
Να είσαι αυθεντικός;
Εξαρτάται ποιος είναι ο σκοπός σου.
Θέλεις να γίνεις αποδεκτός; Επιλέγεις την υποκρισία.
Θέλεις να νιώσεις σημαντικός; Επιλέγεις την κριτική.
Θέλεις να είσαι ελεύθερος; Επιλέγεις αυθεντικότητα με σεβασμό και θάρρος, σιαμαία στάση ζωής.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΛΑΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΣ ΝΑ ΣΕ ΚΡΙΝΕΙ.
ΜΟΝΟ Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ.
