Στην Anne Lamott ανήκει η φράση «Το θάρρος δεν είναι τίποτα άλλο παρά φόβος με προσευχές».
ΦΟΒΟΣ και ΘΑΡΡΟΣ μαζί στην ίδια πρόταση;
Και μάλιστα το ΘΑΡΡΟΣ, παραλλαγμένος ΦΟΒΟΣ;
Είναι δυνατόν;
Το θάρρος είναι για τους γενναίους ο φόβος για τους φοβιτσιάρηδες, έτσι δεν προστάζει ο νόμος του ισχυρού;
Τι ακριβώς επιθυμεί να εκφράσει η συγγραφέας με τις λέξεις «θάρρος», «φόβος» και «προσευχές» στην ίδια πρόταση;
Θα κάνω μια προσπάθεια να την ερμηνεύσω.
Ας μιλήσουμε πρώτα για τον φόβο.
Ο φόβος είναι ένα από τα βασικά συναισθήματα του ανθρώπου και ενεργοποιείται με την ύπαρξη ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου στο μυαλό του.
Είναι αρνητικό συναίσθημα αλλά έχουμε γεννηθεί και εκπαιδευτεί με την «ικανότητα» να φοβόμαστε, σχετίζεται με την επιβίωση μας σαν ανθρώπινο είδος.
Πριν την οργάνωση των σύγχρονων δομών και συνθηκών ζωής, ο άγνωστος και απρόβλεπτος κίνδυνος ενεργοποιούσε τον φόβο.
Φτιάξε την εικόνα στο μυαλό σου, αναλογίσου να μην φοβόμασταν τίποτα.
Θα είχαμε εξαφανιστεί πρωτίστως από τα άγρια ζώα.
Ο φόβος μας κινητοποιεί να αντιδράσουμε στον κίνδυνο, να αυτό – προστατευτούμε.
Όλοι φοβόμαστε.
Είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι.
Γιατί όμως μερικές φορές φοβόμαστε να παραδεχθούμε ότι φοβόμαστε;
Σίγουρα υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις φόβου ανάλογα το ερέθισμα, όσο και διαφορετικοί χαρακτήρες ανθρώπων, δεν υπάρχει ένας γενικός κανόνας για τη συχνότητα ή τις καταστάσεις φόβου.
Αποτελεί κανόνα όμως ότι ο φόβος μας προκαλεί δυσφορία, βιώνουμε μια ανεπιθύμητη κατάσταση.
Η πιθανή παραδοχή του φόβου μας, εντείνει το συναίσθημα δυσφορίας, καθώς τότε λαμβάνει μέρος και το συνειδητό κομμάτι του νου μας στην εξίσωση.
Ενίοτε, προτιμούμε να «μουδιάσουμε» φόβους.
Επιλέγουμε να τους αποθέσουμε στο συρτάρι του μυαλού μας, να υπάρχουν εκεί αλλά να μην κάνουμε τίποτα γι’ αυτούς.
Όταν τους σκεφτόμαστε, νιώθουμε αδύναμοι.
Σου έχει τύχει να θες να ζητήσεις ή να συζητήσεις κάτι με κάποιον και να μην το υλοποιείς;
Σαστίζεις, αποφεύγεις την άβολη κατάσταση.
Από μια άλλη οπτική της ζωής, μαθαίνουμε ότι ο δυνατός νικάει, επιλέγει, αποφασίζει.
Και ο φόβος είναι κόκκινο πανί για το δυνατό.
Ο δυνατός δεν φοβάται.
Κρύβει τους φόβους, να δείχνει γενναίος.
Τι θα συμβεί αν παραδεχθώ ότι φοβάμαι;
Είναι ένα εσωτερικό παιχνίδι μυαλού.
Ο εαυτός σου, να μη χαρακτηρίσει ή νιώσει αδύναμο τον Εαυτό σου.
Είναι όμως ανθρώπινο, οι άνθρωποι έχουν φόβους.
Είναι φυσιολογικός μηχανισμός μας. Είμαστε σε αρμονία με τη φυσική μας υπόσταση, όταν φοβόμαστε.
Το πρώτο βήμα είναι η παραδοχή ή η αποδοχή ότι φοβόμαστε.
Διότι το όφελος να παραδεχθούμε ότι φοβόμαστε, μας εξελίσσει.
Και είναι τόσο ανθρώπινο να μιλάμε για τους φόβους μου στον εαυτό μας και στους άλλους, οι δύσκολες συζητήσεις που αναφέρει και η Μπρενέ Μπράουν.
Αυτοί που καταλαβαίνουν από γενναιότητα και φόβο θα σε βοηθήσουν.
Κάποιοι θα σε «κατηγορήσουν», θα σε «υποτιμήσουν» γιατί φοβάσαι.
Εσύ παραδέχεσαι τους φόβους σου, αυτοί όχι τους δικούς τους, πόση αξία πιστεύεις έχουν τα κατηγορώ τους;
Όσο για το θάρρος;
Μάθαμε για τη γενναιότητα και το θάρρος στις μάχες και στη σωματική ανδρεία, αλλά δεν υπάρχει μόνο εκεί.
Γιατί άραγε το θάρρος είναι φόβος με προσευχή;
Ο κάθε άνθρωπος έχει τους φόβους του, πραγματικούς ή πλασματικούς.
Δεν κρίνω τους φόβους κανενός, είναι σε σύνδεση με τις συνθήκες ζωής του καθενός.
Μόνο σεβασμό στους φόβους του καθενός.
Πώς φτάνεις στην εσωτερική υπέρβασή σου σε έναν φόβο σου;
Απλά.
Απλά, προχωράς, μαζεύεις όλη σου την ενέργεια, όλη σου τη πρόθεση να υπερνικήσεις τον φόβο σου.
Συγκεντρώνεις όλα σου τα εφόδια για να τον νικήσεις, κάνε και την προσευχή σου να πάρεις έξτρα ώθηση.
Αυτό είναι το θάρρος όταν κάνεις το βήμα. Φόβος της εσωτερικής υπέρβασης και προσευχή μαζί.
Ο φόβος είναι αναπόσπαστο κομμάτι του βιολογικού μηχανισμού μας και η προσευχή είναι η επιθυμία μας να τον υπερνικήσουμε.
Θάρρος. Πολύ θάρρος. Όταν τα βάζεις με τους εσωτερικούς σου φόβους, έχεις θάρρος.
Δεν έχει σημασία τι φοβάσαι. Δεν έχει σημασία εάν κάποιος άλλος δεν φοβάται αυτό που εσύ φοβάσαι.
Εκείνη τη στιγμή κάνεις το άλμα σου στον δικό σου αγώνα.
Μικρό ή μεγάλο άλμα. Μικρός ή μεγάλος φόβος.
Συνέχισε τα άλματα, δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς, αυτά θα σε εξελίξουν σε πρωταθλητή.
Πόσο θάρρος άραγε απαιτείται να υπερπηδήσεις το εσωτερικό σου εμπόδιο – φόβο που μέσα σου μοιάζει με βουνό;
Γιατί απαιτείται θάρρος και προσευχή να κοιτάξεις κατάματα τον φόβο σου.
Γιατί χρειάζεται να ξεπεράσεις τον φόβο, να παραδεχθείς τον φόβο σου.
Ενίοτε, το κάνεις εύκολα.
Κάποιες άλλες φορές χρειάζεται συνειδητή προσπάθεια και προσευχή.
Αλλά όταν ξεπερνάς τον φόβο, δεν ξεπερνάς μόνο τον φόβο μόνο, γίνεσαι ο άνθρωπος που ξεπερνά τον εαυτό σου.
Ξεπερνάς πληγές του παρελθόντος σου.
Ξεπερνάς μοτίβα ζωής και συμπεριφοράς που σου έμαθαν και έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι σκέψης – συμπεριφοράς σου.
Ξεπερνάς τον φόβο να σε πουν αδύναμο.
Ξεπερνάς τον φόβο να σε πεις αδύναμο.
Ξέρεις πόσο μεγάλοι είναι αυτοί οι φόβοι;
Γι’ αυτό και απαιτείται θάρρος.
Πολύ θάρρος. Και το θάρρος είναι ακόμα μεγαλύτερο όταν έχει ρίσκο η επιλογή σου, δεν έχει την ασφάλεια της προκαθορισμένης επιτυχίας.
«Το θάρρος δεν είναι τίποτα άλλο παρά φόβος με προσευχές».
Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτή τη φράση.
