Λυγίζει, όταν ο αέρας φυσά δυνατά και της ψυχής τις αξίες, αποζητά.
Τις ξέχασε.
Τις έθαψε.
Δεν τις καθόρισε ποτέ.
Τώρα;
Στα δύσκολα, η μοναξιά του.
Έχει άραγε βαθιές ρίζες, στιβαρό κορμό για να μη λυγίσει;
Ο αέρας το χτυπά με μανία.
Για να το ξεριζώσει, να το σπάσει στα δύο.
Δεν αποδέχεται να πέσει εύκολα, θα παλέψει.
Νόμιζε πως θα είχε πάντα τον ήλιο στη ζωή του.
Θα έρθουν κι ο άνεμος, η παγωνιά, ο χιονιάς και πάλι από την αρχή.
Πώς θα αντέξει;
Τώρα γνωρίζει.
Θα αντέξει μόνο αν έχει ρίζες βαθιές…
Μπορεί οι ρίζες να είναι στη γη, αλλά ο κορμός γίνεται θωρηκτό από τη πηγή ζωντάνιας του, τις ρίζες.
Τις δικές του αξίες.
Αναγνωρίζει το ίδιο το δέντρο την «αξία» τους.
Τις δηλώνει με θάρρος στον Αίολο.
Τότε, οι αξίες του αντηχούν ως τη καρδιά του Βορέα, τη ψυχή του Ζέφυρου, το μυαλό του Νότου και το σώμα του Εύρου.
Όταν αυτοί θυμώνουν και φυσούν, η μανιώδης οργή τους, φτάνει σαν απλό θρόισμα στα φύλλα του δέντρου, καμία ελπίδα να το τσακίσουν.
Απορροφάει κι άλλο νερό. Έχει δίπλα του τον άνθρωπο που ανιδιοτελώς το ποτίζει.
Οι ρίζες του φτάνουν όλο και πιο βαθιά, όχι μόνο όταν φυσάει, αλλά και στην ηλιοφάνεια.
Ο κορμός του γίνεται τόσο γερός που δεν κλονίζεται. Δεν κλονίζεται ούτε από αέρα ούτε από ανθρώπους…
