Μεγάλωσες.
Σου το φωνάζουν οι γύρω σου, ο τρόπος ζωής σου.
Με τα μάτια τους. Κάποιοι ακόμα και με το στόμα τους.
Το φωνάζει ο καθρέφτης και οι ανασφάλειες σου.
Το φωνάζει η μνήμη και η εξασθενημένη αντοχή σου.
Θυμάσαι τις όμορφες και ανέμελες στιγμές… Τώρα;
Μένουν οι αναμνήσεις.
Όμορφο συναίσθημα η μελαγχολία ενίοτε.
Εγώ, που έχω γυρίζει όλο τον κόσμο; Πώς έφτασα να μην έχω διάθεση για τίποτα;
Παρηγοριά πλέον το τσιγάρο, η τηλεόραση, το ίντερνετ.
Για να μη νιώθουμε τύψεις, φτιάχνουμε χιλιοειπωμένες δικαιολογίες: δουλειά, παιδιά, κούραση, μεγαλώσαμε, έτσι είναι η ζωή.
Με τα χρόνια κρυβόμαστε ακόμα πιο πολύ, φανερά ή υποσυνείδητα πίσω από το μεγάλωσα είναι αργά πια.
Και συμβιβαζόμαστε με αυτό.
Να σου ψιθυρίσω ένα μυστικό;
ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ.
Είναι αργά μόνο όταν θα φύγουμε από αυτό τον κόσμο.
Να σου πω γιατί δεν είναι αργά;
Γιατί ζούμε και επιλέγουμε ακόμα. Είμαστε ελεύθεροι, αλλά επιλέγουμε ενίοτε να νιώθουμε εγκλωβισμένοι.
Ποτέ, σε καμία εποχή στο παρελθόν δεν είχαν τόσες επιλογές και δρόμους, όσες εμείς ΤΩΡΑ.
Αν δεν μας αρέσουν οι επιλογές μας, είναι στο χέρι μας να εστιάσουμε στο τι πραγματικά θέλουμε.
Στην αρχή πιθανότατα θα είναι άβολο να βγούμε από τη συνήθεια μας.
Το μυαλό θα δικαιολογεί την απραξία και την αναβλητικότητά μας με τα «δε γίνεται», τα «είναι αργά» και τα «πρέπει».
Αν σηκώνομαι το πρωί και σκέφτομαι ότι ΠΡΕΠΕΙ να μαγειρέψω, φωνάζω ΘΕΛΩ να μαγειρέψω για να φάμε νόστιμο φαγητό.
Αν ΠΡΕΠΕΙ να γυμναστώ, φωνάζω ΘΕΛΩ να γυμναστώ, να ζω με ενέργεια τη ζωή μου.
Αν ΠΡΕΠΕΙ να εργαστώ, φωνάζω ΘΕΛΩ να εργαστώ για να είμαι οικονομικά ανεξάρτητος και δημιουργικός.
Δεν ισχυρίζομαι ότι ΠΡΕΠΕΙ να συμβιβαστώ ή να λέω ψέματα στον εαυτό σου.
Ισχυρίζομαι να βρω το γιατί, στις επιλογές μου.
Αλλάζω το πλαίσιο που μιλάω στον εαυτό σου.
Δε μου φταίει σε τίποτα να του μιλάω άσχημα και προσβλητικά.
Ούτε οι άλλοι φταίνε να ξεσπάω σε αυτούς, γιατί και τότε μιλάω άσχημα και προσβλητικά σε εμένα, εγώ τα σκέφτομαι και τα εκσφενδονίζω, γίνονται οι καθρέφτες μου.
Να βρούμε το θέλω, σε όλα τα βαφτισμένα ΠΡΕΠΕΙ μας.
Ο Ελύτης γράφει: «Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι».
Διώξε το πρέπει από τη ζωή σου.
- Μετέτρεψε τα σε θέλω.
- Χτίσε νέα θέλω που πηγάζουν από εσένα. Από τη καρδία σου. Και από τα παιδικά σου χρόνια.
Τότε για τίποτα δεν θα είναι αργά. Όσο χρονών και να είσαι.
