ΤΑ ΒΡΟΧΕΡΑ ΣΟΥ ΜΑΤΙΑ
Τα βροχερά σου μάτια δεν είναι μόνο βροχερά. Είναι και λαμπερά, έχουν ζωή. Γιατί τους χάρισαν πνοή, οι μπόρες που πέρασαν. Τώρα πια, όταν τα κοιτάς, δεν βλέπεις τα σύννεφα και τις μπόρες του δειλινού, διαθλάται εκεί το φως της ανατολής. Μερικές φορές, όταν είναι ήρεμα και δεν έχει αέρα γύρω τους, μοιάζουν με λίμνη […]
ΤΟ ΛΥΓΙΣΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡO
Λυγίζει, όταν ο αέρας φυσά δυνατά και της ψυχής τις αξίες, αποζητά. Τις ξέχασε. Τις έθαψε. Δεν τις καθόρισε ποτέ. Τώρα; Στα δύσκολα, η μοναξιά του. Έχει άραγε βαθιές ρίζες, στιβαρό κορμό για να μη λυγίσει; Ο αέρας το χτυπά με μανία. Για να το ξεριζώσει, να το σπάσει στα δύο. Δεν αποδέχεται να πέσει […]
Ο ΣΕΙΡΙΟΣ
Ανυπόμονη προσμονή φωτός, ξύπνησε πριν την αυγή. Σαν να αντίκριζε παραμεθόριο φάρο, λυτρώθηκε από τα συντρίμμια των λυγμών της. Τα κύματα ξέβραζαν τα χαμόγελα στα βράχια της ψυχής της. Ακλόνητα, ανήμπορα καταπατήθηκαν από τους εισβολείς του ονείδους. Λύγισε το κεφάλι. Κατέκλισε το κορμί της στα δροσερά βότσαλα. Απόγνωση, λαχταρούσε να γεμίσει τα ασπρόμαυρο κενό της […]
