Έχεις αναμνήσεις από τα παιδικά σου χρόνια;
Λογικά ναι, μπορεί όμως και να τις έχεις ξεχάσει ή να προσποιείσαι ότι δεν τις θυμάσαι.
Ίσως και να τις έχεις διαγράψει συνειδητά.
Δεν υπάρχει χρόνος για πολλούς από εμάς, να σκαλίζουμε, τρέχουμε να προλάβουμε.
Σε προκαλώ να πας λίγο πίσω σε εκείνα τα χρόνια.
Να πάμε μαζί, παρέα, τώρα.
Ήταν όμορφα εκείνα τα χρόνια;
Δεν ήταν απλά όμορφα, ήταν μαγικά.
Όχι για όλους. Ο καθένας έχει τις μνήμες του, τα βιώματά του.
Όπως και να τα έζησες, βλέπω εκείνο το παιδικό σου χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σου.
Θυμήσου.
Τα όνειρα, τις αγνές φιλίες, τους έρωτες, όλες τις πρώτες φορές που κατόρθωσες κάτι απλό, τη φαντασία, την άγνοια φόβου.
Όσο γέλασες τότε, δε γέλασες ποτέ στη ζωή σου, αυτό είναι βεβαιότητα.
Είναι σαν μια ζυγαριά, έβαλες πολύ χαμόγελο στη μια πλευρά τα πρώτα χρόνια της ζωής σου, για να την ισορροπήσεις έπειτα από την ενηλικίωση, με τις αρνητικής απόχρωσης σκέψεις.
Το χαμόγελο σου είχε όνειρα, είχε άγνοια κινδύνου.
Στα παιδιά, ο συντονισμός και ο εναρμονισμός των μερών του εγκεφάλου (εγκεφαλική απαρτίωση) δεν έχει προλάβει να ολοκληρωθεί.
Ο μετωπιαίος ορθολογικός εγκέφαλος είναι υπό κατασκευή κατά τη διάρκεια των παιδικών χρόνων.
Γι’ αυτό είναι δύσκολο να εξηγήσεις σε ένα παιδί σε μικρή ηλικία, με τη λογική, αυτά δρουν περισσότερο με το συναίσθημα.
Πόσες φορές λέμε ξανά και ξανά στα παιδιά, έλεγξε το δρόμο αν περνάει αυτοκίνητο πριν τον διασχίσεις και συνέχεια το ξεχνούν;
Είναι υπό ανάπτυξη ακόμα η λογική τους, είναι μέρος της βιολογίας μας.
Γύρνα πίσω στα παιδικά σου χρόνια λοιπόν, ξέχνα τη λογική και αφήσου στο συναίσθημα που σε έλουζε στον ήλιο.
Έβραζες από συναισθήματα.
Φερ’ τα στη μνήμη σου.
Θυμήσου στιγμές, τις στιγμές σου, ότι ξεχείλιζε από μέσα σου.
Πώς νιώθεις;
Μήπως χαμογελάς και τώρα ξανά;
Θυμήσου εκείνο το χαμόγελο που διάπλατα έδινες.
Εκείνη την ενέργεια που διοχέτευες σε σώμα και μυαλό, όταν ξυπνούσες.
Εκείνα τα μπορώ που φώναζες δυνατά σε εσένα και στους άλλους.
Ακόμα και να σου τα έκοψαν τα μπορώ, εσύ τα φώναζες, το ζούσες το μπορώ σου.
Ήθελαν να σε προστατέψουν μη χτυπήσεις, μην πληγωθείς, μη στενοχωρηθείς.
Σου έβαζαν λογική.
Μαγικό.
Έβαζες συναίσθημα, σου έβαζαν λογική.
Δεν έχει σημασία τι έκαναν οι άλλοι, σημασία έχει τι έλεγες εσύ, κι εσύ διάλεγες τα ΜΠΟΡΩ.
Ακόμα κι ας μην τα θυμάσαι τώρα.
Ψάξε και βρες τα, όλα τα μπορώ που έλεγες μέσα σου.
Όλα όσα έκανες για πρώτη φορά, από τότε που έφτιαχνες κατασκευές, που έπλαθες όνειρα και σχέδια.
Ακόμα και τότε που έλεγες τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, έκρυβε μέσα του αγάπη, αυθορμητισμό, είχε όραμα, είχε πάθος.
Θυμήσου τι σου άρεσε να κάνεις όταν ήσουν παιδί.
Βγαλ’ το στην επιφάνεια.
Φερ’ το μπροστά στα μάτια σου.
ΞΑΝΑΡΧΙΣΕ ΤΟ.
Δεν είναι αργά.
Θα σε φέρει σε επαφή με τη καλυμμένη, αγνή, λαχτάρα σου.
Παραμυθιάζουμε το μυαλό μας ότι δεν έχουμε χρόνο για αναμνήσεις.
Εδώ ο κόσμος χάνεται, δεν προλαβαίνω ούτε να φάω, μερικές από τις έτοιμες δικαιολογίες που πασάρει το μυαλό.
Η λογική μας υπαγορεύει ότι δεν έχουμε χρόνο για να νικήσει το συναίσθημα.
Είναι μια πάλη.
Εσύ συνειδητά κατευθύνεις τη σκέψη σου όπου σε ενδιαφέρει.
Εστιάζεις εκεί που επιλέγεις.
Θυμήσου, σκάλισε το μυαλό σου, κατέγραψε τις σκέψεις σου για να τις ξαναζήσεις, να φέρεις στα μάτια σου όλα τα χαμόγελα του παιδιού.
Θα σε φέρει σε σύνδεση με το παρελθόν σου, τις αξίες σου, τους στόχους σου.
Ακόμα και τίποτα από τα παραπάνω να μη σου φέρει, θα σου φέρει σίγουρα το χαμόγελο της ανάμνησης.
Εκείνο που ξεχάσαμε μόλις αφήσαμε τη λογική να κατατροπώσει το συναίσθημα.
Χρήσιμη και η λογική, αλλά βάλ’ την κι αυτή στη ζυγαριά, όπως έβαλες και το συναίσθημα πριν χρόνια.
