ΠΕΣ ΜΟΥ… ΣΕ ΑΚΟΥΩ…
Φοβάσαι…
Έλα ρε, «τι φοβάσαι» θα σου πει ο φίλος σου.
«Αυτό είναι εύκολο». Μπορεί και να γελάσει ή να σε κοροϊδέψει περιπαικτικά.
Αδυνατεί να νιώσει τη γοητεία της ένωσης που προσφέρει η πραγματική φιλία.
Αδυνατεί να σε συναισθανθεί, κι ας είναι φίλος σου.
Λυπάσαι…
«Μη λυπάσαι», θα σου πει ο πατέρας σου.
«Να σε βλέπω χαμογελαστό, ακούς;» καλοπροαίρετα ή όχι.
Λέξεις επιφανειακές, μη λυπάσαι.
Αδυνατεί να μείνει δίπλα σου να ακούσει βαθιά γιατί λυπάσαι, να εισέλθει στον εσωτερικό σου κόσμο.
Ερωτεύτηκες…
«Κι εμείς αγαπήσαμε, δεν κάναμε έτσι», ακούς από το / τη κολλητό / ή σου.
Δεν το έχει ζήσει όμως στο ελάχιστο. Δεν νιώθει τη μαγεία.
Κουράστηκες…
«Δεν κάνεις καλή διαχείριση της ενέργειας σου», ακούς από τον αφεντικό σου ή το δάσκαλο σου.
«Πάρε βιταμίνες, μην τεμπελιάζεις».
Υποδείξεις και επιδείξεις.
Πληγώθηκες…
«Άσε τις βλακείες, αυτά δεν είναι σημαντικά στη ζωή» το μήνυμα που σου υποδεικνύει η μητέρα σου.
Σου ζητάει να βάλεις τις προτεραιότητες που η ίδια θεωρεί σημαντικές.
Προσπαθεί να σε αφυπνίσει, να βγεις στην επιφάνεια, όμως δεν συναισθάνεται τη πληγή σου.
Είσαι θλιμμένος…
«Ξέχνα το, αύριο πρωί πρέπει να πάμε στη δουλειά», κοιμήσου τώρα ακούς από το / τη σύντροφο σου.
Προσπαθεί να σε επαναφέρει στη πραγματικότητα, αγνοώντας επί της ουσίας τη θλίψη σου και τις αιτίες της.
Θύμωσες…
«Πώς κάνεις έτσι» ακούς από το / τη συνάδελφο σου.
Δεν έχει εκπαιδευτεί να αγγίξει το συναίσθημα σου, να αισθανθεί χωρίς κριτική ή συμβουλές παντογνώστη.
Έχεις άγχος…
«Μην έχεις άγχος, ηρέμησε» ακούς από τη μητέρα σου.
Καλοπροαίρετα ναι, αλλά καμία προσπάθεια και διάθεση να σε αφήσει να εξηγήσεις με λέξεις τον εσωτερικό σου αγχωμένο κόσμο.
Ονειρεύτηκες…
«Ασ’ τα αυτά δεν είναι για εμάς» ακούς από τον συνεργάτη σου. Η ζωή έχει δυσκολίες, αυτά είναι για τους άλλους. Δεν ονειρεύτηκε ποτέ…
Δε σε καταλαβαίνει…
Γιατί δε θέλει να σε καταλάβει.
Δε θα σπαταλήσει το χρόνο του, για να σε καταλάβει.
Μπορεί να αδιαφορεί επιδεικτικά.
Μπορεί να μην τον αφήνουν οι φλύαρες και συνεχείς σκέψεις του, να σε συναισθανθεί, να είναι παρών όταν του μιλάς.
Από ασήμαντες αφορμές μέχρι σπουδαία ζητήματα, δεν θα μείνει δίπλα σου με τα μάτια ανοιχτά και την αγκαλιά ανοιχτή για να σε νιώσει, αν δεν θέλει ή δεν έχει προσπαθήσει να αναπτύξει τη δεξιότητα αυτή. Κι ας είναι ο πιο κοντινός σου άνθρωπος.
Μην τον κατηγορείς.
Γιατί και ο άνθρωπος σου, αυτός ο ίδιος, όταν ζητούσε από εσένα να είσαι ΠΑΡΩΝ και να τον ακούσεις, πιθανότατα του είπες «ΕΛΑ ΤΩΡΑ, ΜΗ ΚΑΝΕΙΣ ΕΤΣΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ»…
Υπάρχουν στη ζωή σου κάποιοι που απλά ακουμπούν το χέρι τους στον ώμο σου, χωρίς να πουν πολλά λόγια.
Είπαν «ΠΕΣ ΜΟΥ, ΣΕ ΑΚΟΥΩ».
Και σταμάτησαν να μιλούν.
Πώς ένιωσες τότε;
Άνθρωποι που σε άκουγαν, όχι μόνο με τα αυτιά τους αλλά και με τη ψυχή τους.
Γιατί πιθανότατα τους είχες ακούσει κι εσύ νωρίτερα.
Ένα κουβάρι οι σχέσεις, με αρχή και τέλος.
Ξετύλιξε το.
Βρες τις άκρες του.
Εκείν@ και εσένα.
Και ένωσε τες.
Άκου με τη καρδιά σου, για να σε ακούει με την καρδιά του. Επίλεξε να ξετυλίξεις πρώτος το κουβάρι και να ενώσεις τις δύο άκρες.
Μάθε πως να το κάνεις, επέμεινε να το μάθεις, δεν είναι εύκολο, βάλε συνειδητότητα.
Και τότε οι άκρες θα μείνουν κολλημένες για πάντα μαζί…
ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ λέγεται, αλλά οι άνθρωποι την αναγνωρίζουν ως βαθιά κατανόηση, είτε τη νιώθουν ως βαθιά ψυχική σύνδεση.
