Και πόσα ακόμα χειρότερα είναι ικανός να μου κάνει αυτός ο απέναντι!
Ο άλλος, σε εμένα!
Η δική μου σκέψη και συμπεριφορά, τα συναισθήματά μου, είναι αξιώματα, εννοείται ότι δεν αμφισβητούνται στο μυαλό μου.
Για ένα λεπτό!
Παραδέχομαι δηλαδή ότι ο απέναντι έχει τη δύναμη να με κάνει να αισθανθώ όπως αυτός επιθυμεί;
Αν θέλει να με θυμώσει, μπορεί να το κάνει.
Αν θέλει να με στενοχωρήσει, μπορεί να το κάνει.
Αν θέλει να με κουράσει, μπορεί να το κάνει.
Αυτός έχει τον έλεγχο της συμπεριφοράς μου!
Είναι αλήθεια;
Που είναι η δική μου δύναμη να επηρεάζω τη σκέψη, τα συναισθήματα, τη συμπεριφορά μου;
Έχω το θάρρος να πω «νευρίασα», «στενοχωρήθηκα», «κουράστηκα»;
«Σιγά τη διαφορά», σε ακούω να συλλογίζεσαι.
Όταν λέω «με νευριάζεις», ουσιαστικά παραδέχομαι ότι δεν μπορώ να ελέγξω τα συναισθήματά μου.
Εσύ κάνεις κάτι, εγώ νευριάζω!
Έτσι δεν είναι;
Αν δεν μπορώ να ελέγξω την απόκρισή μου, τότε ο οποιοσδήποτε (συνειδητά ή υποσυνείδητα) μπορεί να ελέγξει τα δικά μου συναισθήματα, να με κάνει να νιώσω όπως αυτός θέλει.
Δεν αναφέρομαι στην απόκριση του απλά «να είμαι ευγενικός» ή να υποκρίνομαι στην αντίδρασή μου» για να κερδίσω την εύνοια του άλλου.
Κρύβεται από πίσω ένα βαθύτερο κενό που έχουμε από τη φύση μας οι άνθρωποι και σχετίζεται με την αποδοχή μας από τους τρίτους.
Το μυαλό μας αντιλαμβάνεται σαν απόκλιση, σαν απόσταση, από το ΕΓΩ μας, όταν η σκέψη του συνομιλητή είναι σε διαφορετικά μήκη κύματος.
Όταν αυτή η απόκλιση μεταδίδεται με επιθετική συμπεριφορά από το συνομιλητή μας, το μυαλό μας αντιλαμβάνεται την απόκλιση ως απόρριψη.
Και σε αυτό το σημείο βρίσκεται η δική μας δύναμη, η αντίδρασή μας.
- Απορριπτόμαστε, νευριάζουμε και τα χώνουμε και εμείς στον απέναντι; => ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
- Απορριπτόμαστε, αποδεχόμαστε την επιθετική συμπεριφορά, χωρίς αντίδραση => ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΑ.
- Απορριπτόμαστε και απαντάμε με συνειδητότητα και ευγένεια για να έχουμε κάποιο θετικό αποτέλεσμα από την επικοινωνία; => ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
- Δεν αντιλαμβανόμαστε το θυμό του άλλου ως απόρριψη; => ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ & ΕΥΤΥΧΙΑ.
Για να φτάσουμε στο 4ο επίπεδο, απαιτούνται δεξιότητες & επίγνωση της συμπεριφοράς μας.
Είναι όμως απόλυτα εφικτό να βρεθούμε σε αυτό το επίπεδο.
Το πρώτο βήμα είναι η συνειδητοποίηση της αντίδρασης μας και τις αιτίες της «default» συμπεριφοράς μας.
Η αυτόματη επιθετική συμπεριφορά μας, ξεκινάει από την έλλειψη αποδοχής που είχαμε στα θέλω μας τα προηγούμενα χρόνια της ζωής μας.
Η έμφυτη σύγκρουση του «θέλω» του μυαλού ενάντια στο «θα κάνεις αυτό που σου λέω» που μας έλεγαν πολλά χρόνια νωρίτερα.
Ας υποθέσουμε, ότι έχω δίκιο στη σύγκρουσή μου και έχω λόγο να είμαι έξαλλος.
Το απόγευμα όμως;
Τότε θα έχω άλλον άνθρωπο απέναντι μου.
Και το επόμενο πρωί, θα έχω άλλον που θα με νευριάζει;
Θα συνεχίζω να νευριάζω, να στενοχωριέμαι και να κουράζομαι με όλους;
Πόσο θα αντέξω;
Πόσο λειτουργικό είναι για εμένα;
Και μετά θα παραπονιέμαι ότι δεν έχω ενέργεια, ότι με μάτιασαν, ότι δε με καταλαβαίνουν.
Μπορώ να εστιάσω σε εμένα και στη συμπεριφορά μου;
Παίρνω την ευθύνη της ζωής μου.
- ΠΑΡΑΤΗΡΩ γιατί και πότε νευριάζω, στενοχωριέμαι, κουράζομαι.
- ΑΠΟΔΕΧΜΑΙ ότι νευριάζω, στενοχωριέμαι, κουράζομαι.
- ΔΙΕΡΕΥΝΩ τους λόγους που νευριάζω, στενοχωριέμαι, κουράζομαι.
- ΖΗΤΩ ΒΟΗΘΕΙΑ αν δεν μπορώ να το αλλάξω, δεν είμαι ούτε θυμωμένος, ούτε κουρασμένος, ούτε στενοχωρημένος σαν άνθρωπος, η συμπεριφορά μου με θυμό, νεύρα και κούραση αλλάζει.
Θα μου πεις, είναι τα αυθόρμητα συναισθήματά μου, έτσι νιώθω, τι να κάνω, να αλλάξω αυτό που νιώθω;
Όχι, να είμαι αυθεντικός στην έκφρασή τους.
Να νιώθω όπως επιθυμώ, αλλά να είμαι υπεύθυνος γι’ αυτό που νιώθω.
Μη ρίχνω την ευθύνη στον άλλον.
Να σκεφτώ πριν πω τις λέξεις «με νευριάζεις», «με στενοχωρείς» και «με κουράζεις».
Ποιο ήταν το έναυσμα που ενεργοποίησε το συναίσθημά μου;
Εξηγώ τι νιώθω στον συνομιλητή μου.
Εξηγώ, όχι φωνάζω.
Το «εξηγώ» έχει ήρεμο τόνο φωνής.
Δεν έχουν σημασία μόνο οι λέξεις, ο τόνος, οι εκφράσεις μας, το συναίσθημά μας γίνεται αντιληπτό εντονότερα από τις λέξεις που χρησιμοποιώ.
Εξηγώ πως θα ήθελα να μου συμπεριφερθεί.
Δεν το φοβάμαι, να το συζητήσω βαθύτερα, χρειάζεται θάρρος και βάζω ταυτόχρονα και όρια.
Με σεβασμό.
Θα καταλάβει.
To σεβασμό μου, θα τον εκτιμήσει.
Αν δεν μπορώ να συγκρατηθώ, ας μην πω τίποτα, είναι προτιμότερο να του ζητήσω να φύγω για λίγο από το χώρο, να σκεφτώ αυτό που μου είπε.
Αλλά να επιστρέψω, μη φοβηθώ, δεν θα το αφήσω στη μέση.
Το συνηθίζουμε, λέμε ότι δίνουμε τόπο στην οργή.
Αν δεν το συζητήσω, πάλι μπροστά μου θα το βρω.
Ας μην παραδώσω την προσωπική μου δύναμη, σαν έρμαιο, στις συνθήκες της ζωής μου.
Γιατί αργότερα, θα γυρίσει και θα μου πει και ο απέναντι…
Με νευριάζεις, με στενοχωρείς και με κουράζεις…
Και τότε δεν θα γνωρίζω ποιος πρωτο-νευριάζει, πρωτο-στονοχωρεί και πρωτο-κουράζει ποιον…
